Content
Druga część trylogii, w której Drużyna zostaje rozdzielona, a wojna z siłami zła nabiera rozpędu. Programista odkrywa prawdę o rzeczywistości i zostaje wciągnięty w walkę o wyzwolenie ludzkości. Relacja z młodym chłopakiem staje się dla niego szansą na odkupienie, zmianę i odnalezienie sensu w końcówce życia. Jest to jednocześnie obraz boleśnie dla Amerykanów prawdziwy i – co gorsza – aktualny. To też dowód, że w mainstreamowym kinie można ciągle znaleźć coś świeżego i oryginalnego, co na długo pozostaje w pamięci. To kino głęboko świadome tradycji gatunku, a zarazem na tyle wyraziste, by z czasem stać się jego nowym klasykiem.
Reżyserski duet napisał bowiem ostatni rozdział w historii nawet nie tyle kina szpiegowskiego, ile popkultury wogóle. Tematykę społeczną pokazywaną przez pryzmat horroru podejmują w sposób zarazem subtelny i dosadny. Czy gamma tematyczna poruszana w filmie, która świetnie oddaje społeczny zeitgeist 2025 roku? Po mało udanych Rodzajach życzliwości Lanthimos wrócił w wielkim stylu – czarną komedią, remakiem koreańskiego filmu Save the Green Planet!. To w końcu film z rodzaju seansów obowiązkowych, ale jednorazowych. To stojący na własnych nogach obraz biorący z poprzedników (zwłaszcza z pierwszej, bardziej udanej odsłony) raczej odwagę do nieoczywistych rozwiązań i przywiązanie do świeżości zamiast prostych cytatów czy nawiązań.
Głęboko zanurzone w mikroświecie i kulturze bohaterów, pulsujące niesamowitą energią, z gracją łączące wampirystyczny horror z opowieścią o muzyce, ludziach, ich grzechach i słabościach. Song tym razem zdecydowała się osadzić historię w świecie swatki Lucy (Johnson), która, choć sama doradza jak znaleźć miłość, nie ma na tym polu szczęścia. Nie po raz pierwszy popisuje się swoim wielkim talentem wokalnym, ale tutaj robi to jak dotychczas najlepiej. W tytułowego bohatera wcielił się Bill Skarsgard – powiem tylko tyle, że jest to rola jego życia – jako Orlok zjada swoje poprzednie kreacje na śniadanie. Czołowy "goth boy" amerykańskiego kina wypełnił swoją misję ze znakomitym efektem – "Nosferatu" to emanująca przerażeniem od początku do końca opowieść o kobiecie (Depp), nad którą zawisło tragiczne fatum. To pełna ciepła, ale równocześnie trudnych i osobistych tematów opowieść dwojga ludzi, którzy zanim odnajdą się na dobre, muszą przepracować przeszłość. Nie da się bowiem zastąpić jedynego w swoim rodzaju Lesliego Nielsena. Moja wiara w udane ponowne zjednoczenie tych artystów została wynagrodzona – "28 lat później" to niezwykle solidny film, wyjątkowy w swojej formie, uniwersalny w opowieści.
Film w poruszający sposób pokazuje wartość ludzkiego życia, znaczenie codziennych wyborów oraz wpływ, jaki każdy z nas ma na innych. Epicka historia miłosna rozgrywająca się na pokładzie słynnego statku. Mroczny thriller kryminalny o dwóch detektywach tropiących seryjnego mordercę, który dokonuje zbrodni inspirowanych siedmioma grzechami głównymi. Nielinearna opowieść splatająca losy gangsterów, boksera i drobnych przestępców w Los Angeles. Kultowy film o sfrustrowanym mężczyźnie, który zakłada tajny klub walki jako sposób na ucieczkę od monotonii życia. To historia o miłości, walce z własnym umysłem i niezwykłej determinacji.
Płynnie zmienia tonacje, tylko po to, żeby z serii tych wszystkich konwersacji zbudować obraz bohaterki i bolączek współczesnej Rumunii (a pewnej mierze także i całej Europy). Niewiele potrzeba, żeby stworzyć znakomity film i najlepszym tego dowodem jest Radu Jude ze swoim Kontinental ’25. Główna bohaterka w środku nocy budzi się, wygląda przez okno i przyciąga do siebie ryżowar, zamykając go w objęciach. Film z pozoru wydaje się schematycznym coming of age, historią o dojrzewaniu i pierwszym zauroczeniu uczennicy w nauczycielce, jakich wiele w kinie. Dąży on do tego, by we własnych opowieściach pokazywać to, jak skomplikowani, chaotyczni potrafimy być. Często opieramy się wówczas na uproszczeniach, schematach, które – zdaniem Haugeruda – sprawiają, że nasze życia tym samym stają się mniejsze.
Robert Eggers po Wikingu wrócił do formy, proponując reinterpretację historii jednej z najbardziej rozpoznawalnych figur w dziejach kina grozy. To także historia odzyskiwania władzy nad sobą i własnym ciałem, a przede wszystkim uczenia się łagodności wobec samych siebie. Choć do Sorry, Baby przylgnęła łatka „filmu o traumie”, nie wydaje się ona do końca trafna. To kino kasyno skolima minimalistyczne i bliskie codzienności, a zarazem pełne humoru, w którym – jak to w życiu – śmiech miesza się z łzami, a to, co najtrudniejsze, przychodzi wtedy, gdy miało być już dobrze. Do pisania o Sorry, baby siadałam już kilkukrotnie i za każdym razem rezygnowałam, przekonana, że słowa nie są w stanie w pełni oddać emocji, z którymi zostawił mnie ten obraz. Symfonia o umieraniu zostaje w widzu długo po seansie, bo nie domyka wzbudzonych emocji.
SŁOŃCE WSCHODZI RAZ NA DZIEŃ ( , reż. Henryk Kluba
Inspirująca historia niezwykłej przyjaźni między sparaliżowanym arystokratą a jego opiekunem z przedmieść. Mroczny dramat ukazujący przemianę samotnego komika w jednego z najbardziej znanych złoczyńców. Film łączy humor, nostalgię i emocje w historii o miłości, lojalności i losie. Spotkanie z terapeutą staje się dla niego szansą na przepracowanie traum i odnalezienie własnej drogi. Poruszający dramat o młodym geniuszu matematycznym z Bostonu, który mimo niezwykłego talentu nie potrafi uporządkować własnego życia. Film łączy widowiskowe sceny bitewne z opowieścią o zemście, wolności i poświęceniu dla własnego narodu. Historyczny dramat o Williamie Wallace’ie, który staje na czele szkockiego buntu przeciw angielskiej tyranii.
